Jak sprawić, by goście czuli się u siebie na waszym weselu

Zorganizowaliśmy wesele rok temu. Nie chcieliśmy wielkiego korowodu ani tańców do białego rana w hali z kryształowym żyrandolem. Zależało nam na tym, żeby ludzie usiedli przy stole, pogadali i czuli się swobodnie. Szybko okazało się, że kluczowa jest nie lista gości ani menu, ale przestrzeń. Gdyby nie to, że trafiliśmy na AntoLove witryna i podpatrzyliśmy tam kilka pomysłów na aranżację stref wypoczynkowych, pewnie skończylibyśmy z zastawionymi stolikami i nudą.

Strefy zamiast jednej sali

Podzieliliśmy miejsce na trzy części. Główny stół był oczywiście w namiocie, ale zaraz obok postawiliśmy leżaki i poduchy. Goście sami wybierali, czy chcą siedzieć przy misach owoców czy grzać się przy palenisku.

Nie każdy lubi być cały czas obserwowany przez wszystkich. Młodsi znajomi często uciekali na taras z winami. Starsi woleli wygodne fotele w kącie. To wydawało nam się proste, potem usłyszeliśmy od kilku par: „u was było tak inaczej“. Ale inaczej to znaczyło po prostu — zaprojektowane dla nich.

Nawigacja po weselu bez stresu

Na tradycyjnych weselach goście często błądzą między garderobą a barem. U nas postawiliśmy planszę z kierunkami. Proste strzałki napisane kredą: „bufet 10 m“, „stół nowożeńców“, „strefa chill“ (chociaż brzydkiego słowa chill nie użyliśmy). Dzięki temu nawet ci, którzy przyszli pierwszy raz i nikogo nie znali, od razu wiedzieli gdzie pójść.

Listę podstawowych zasad ułożyliśmy tak:

• Pokazaliśmy wyraźne oznaczenia toalet i łazienek już przy wejściu
• Zostawiliśmy wydrukowany plan stołów przy każdym nakryciu
• Postawiliśmy kosze z kocami obok miejsc siedzących na dworze
• Umieściliśmy tabliczkę z godzinami posiłków przy barze
• Włożyliśmy małe kartki do kopert dla osób nietrzeźwych z naszym numerem telefonu

Brzmi banalnie? Spytajcie swoich znajomych ilu z nich podczas ostatniego wesela stało zagubionych przed wejściem.

Goście potrzebują prywatności nawet w tłumie

Najlepszy komplement usłyszeliśmy od ciotki Wojtka, która powiedziała: „Mogłam spokojnie pobyć sama ze swoimi myślami”. Brzmi może dziwnie jak na wesele, ale właśnie o to chodzi − żeby każdy mógł oddychać we własnym tempie.

Wyzbyliśmy się nacisku na wspólne zdjęcia co pięć minut czy obowiązkowy polonez o północy. Zamiast tego po obiedzie puszczaliśmy muzykę relaksacyjną przez godzinę przy kawie i ciastach. Ludzie gadali ze sobą bez przymusu tańczenia czy krępowania sie dress codem.

Po latach opowiadania historia tego konkretnego wieczoru powtarza sie częściej niż strofy o idealnym menu czy sukni ślubnej za 20 tysięcy złotych

Taka przestrzeń wymaga wkładu logistycznego niewielkiego – zwykłe planowanie wedlug jednej zasady: myslec o gosciu jak o czlowieku nie statyscie . I to wystarczy